browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Eels speelt magisch optreden in het Openluchttheater van Deurne *****

Posted by on 21 juli 2014

dm review
Weinig optredens waar deze zomer zo vurig naar werd uitgekeken dan de twee passages van eels in het Openluchttheater van Deurne. Het eerste raakte aan recordsnelheid uitverkocht, en ook voor de extra show waren de kaartjes in een zucht de deur uit. En dan nog kwamen gisteren heel wat fans zonder tickets naar het Rivierenhof afgezakt, in de hoop daar een zaakje te kunen doen. Tevergeefs. In het beste geval vingen ze aan de buitenkant van het theater wat echo’s op van wat – twee keer pech – een magische avond werd.

“Are you ready to rock?”, vroeg eels-frontman Mark Everett ironisch. Luid gejuich vanuit het publiek. “In dat geval moet ik jullie iets bekennen: wij niet. Are you ready to softrock?” Opnieuw applaus. “Ook daar gaan we niet geraken, vanavond. Maarrrrr: are you ready for some uneasy listening? Want dat hebben we wél mee.” Dat kwam voor de meesten niet als een verrassing, want de band tourt momenteel met The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett, een autobiografische plaat waarop de zanger het hoe en waarom van zijn gestrandde relatie ontleedt, en daarbij ook zichzelf niet spaart.

Tristesse, verlies, spijt, tragiek en zelfspot waren kortom de kernwoorden van de avond, zoals dat hoort bij een show van eels. Alleen werd dit keer voor een veel intimistischere aanpak gekozen, met blazers, vibrafoon en spaarzaam aangeslagen gitaar. Het duurde tot ‘Fresh Feeling’ – al over de helft van de set – voor je hoorde dat er een echte drummer was meegereisd.  

De ouderwetse romantiek van ‘When You Wish Upon A Star’ uit de soundtrack van Walt Disney’s tekenfilmclassic Pinocchio stond in schril contrast met wat zou volgen. Everett, net als de rest van de band kraaknet in het pak, zong het met de handen op de rug en hield het klein en kwetsbaar.  ‘The Morning’ dreef op uitgepuurd pianospel, en tijdens het druilerige ‘Parallels’ ging Everett’s gitaar een dialoog aan met een weemoedige trompet. De treurige toon van de songs werd nog meer beklemtoond door een huilende pedalsteel en een zachtjes mijmerende melodica. Meer kamerkwintet dan rockgroep, eigenlijk.

Maar ook: meer ontroering dan euforie. En toch: na verloop van tijd mocht het toch even lichtvoetiger met ‘A Daisy Through Concrete’ en ‘I Like Birds’. De échte radiohits bleven grotendeels uit, en niemand die ze miste.

Dan, vlak voor de bisronde, was het tijd voor liefde. “Bedankt voor jullie blijvende interesse”, zei Everett. “Ik weet echt niet wat ik zonder jullie gedaan zou hebben. Come on, give me a hug.” Waarna hij van het podium sprong en omstandig begon te knuffelen met de fans op de eerste rijen. Mooi. ‘That Look You Give That Guy’ – een tragisch liefdesliedje, maar van een onwezenlijke schoonheid – werd als steeds een krop-in-de-keel-moment, en het aan de piano ingezette ‘Can’t Help Falling In Love’ was eveneens om in te lijsten. 

Nog even buigen en dan, ja, waarom niet, nog snel één laatste toegift. Opnieuw een cover, maar ‘Turn On Your Radio’ van Harry Nilsson had in een parallel universum woord voor woord door Everett geschreven kunnen zijn. Conclusie: een perfect concert. Mocht dit optreden een liveplaat zijn geweest, het werd gegarandeerd een bestseller.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge