browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Jan Callebaut eert de fotograaf: Zijn creativiteit is uniek

Posted by on 22 november 2013

dm column
Marktonderzoeker Jan Callebaut en schrijvende medemens Guillaume Van der Stighelen schrijven om beurten de column in Media.com. Deze vrijdag is voor Jan Callebaut.

Wat er deze week bij Libération, het aan De Morgen zielsverwante Franse dagblad, gebeurde, is de ultieme nachtmerrie voor elk kantoor, voor elke werkgever en werknemer. Een collega, een vriend die zomaar wordt afgeknald. In dit geval een assistent-fotoredacteur. In Europa denken we nog steeds dat de Verenigde Staten het privilege op waanzin hebben. Uitgerekend een fotoredacteur was het slachtoffer, net een paar dagen nadat de krant speciale aandacht had gevraagd voor de rol en de plaats van de beeld- en fotomedewerkers.

Had je het vorige week gezien? In België was er weinig van te merken, maar Libération verscheen vorige donderdag zonder foto’s of illustraties. Een raar gezicht, zo’n krant vol witte vlekken. Het bleek een protestactie te zijn tegen het laten afvloeien van vaste fotografen en illustratoren binnen het krantenvak. Volgens The British Journal of Photography ging er in 10 jaar tijd 43 procent van alle ‘visuele’ jobs verloren in de krantensector. Indrukwekkende getallen.

Libération zelf wilde op deze manier vooral zijn eeuwige dankbaarheid uitdrukken aan de fotografie. Mooi gebaar. Het idee was blijkbaar om een ‘stomme’ krant te maken die voor de lezer ongemakkelijk moest aanvoelen. De lezer moest de onmisbaarheid van de fotografie kunnen merken. Het was een lovenswaardige poging, maar in feite een futiele inspanning. Buiten een kleine kring insiders heeft nauwelijks iemand deze speciale krant opgemerkt. Tien jaar terug had gans Europa over deze editie gesproken.

Waarom nu niet? Misschien omwille van het feit dat het getuigt van een zeer enge visie op de job van fotograaf. Of misschien omwille van het overschatten van de impact van een krant in deze nieuwe mediatijden. Werken met beeld is werken in een universele taal. Dat vraagt om soepelheid en niet om starheid. Soepelheid om te leren vertellen met nieuwe beeldtechnieken. Het beroep van fotograaf opsluiten binnen de grenzen van de gedrukte krant is onrecht doen aan de creatieve mensen die beelden componeren. Natuurlijk mag men treuren om de langzame zwanenzang van de gedrukte krant, maar dit is zeker niet fataal voor het beroep van de fotograaf.

Meer dan ooit heeft beeld het woord verdrongen. Als er al minder fotografen aan de slag zijn bij kranten, dan zijn er intussen des te meer ‘beeldreporters’ werkzaam in de elektronische verslaggeving. Mensen die hun waarnemingen, gedachten en opinies uitdrukken met zowel stilstaand als bewegend beeld. Instagram, Snapchat en anderen zijn de nieuwe pioniers van de beeldtaal. Beeldkunstenaars vandaag creëren echte memes. Visuele ideeën die zich viraal verspreiden en in onze dagelijkse cultuur niet meer weg te denken zijn. Rond innoverende technieken moet én de fotograaf én de journalist zichzelf vernieuwen. Het is natuurlijk de plicht van krantendirecties om technische leertrajecten aan te bieden. Het verdwijnen van Kodak en het verschrompelen van Agfa betekent niets voor de toekomst van de fotograaf. Hoogstens wat nostalgie.

De creativiteit van de fotograaf is uniek, de techniek waarmee hij zijn ideeën uitdrukt is meer dan ooit adaptief.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge